„Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni.” (Mt 5, 17-18).
Jezus w dzisiejszej Ewangelii jasno i konkretnie wypowiada się na temat zachowywania przykazań: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić.” Znamy dobrze słowa całego Dekalogu. Każde z nich jest ważne, oraz każde z nich mamy wypełnić. Od tego zależy nasze teraz i nasze jutro. Od tego zależy doczesność i nasza wieczność. Chcemy dziś ze św. Janem Pawłem II zatrzymać się przy piątym przykazaniu – „Nie zabijaj”.
Nauczanie św. Jana Pawła II nt. świętości życia ludzkiego wydaje się szczególnie aktualne w kontekście dyskusji o prawie każdej kobiety do aborcji. Ponieważ prawo państwowe nie zawsze dopuszcza pełne prawo korzystania z możliwości aborcji, tylko zastrzega szczególne sytuacje – to dziś często atakuje się obrońców życia ludzkiego – wskazując, że są w swojej postawie nieludzcy, nie godząc się na śmierć bezbronnej istoty ludzkiej.
Obrona życia od poczęcia stała się tematem jednej z najważniejszych encyklik św. Jana Pawła II – „Evangelium vitae” z 1995 r. W encyklice tej zwrócił uwagę, że zarówno teksty biblijne (np. Ps 139,13-16), jak i najstarsza Tradycja chrześcijańska (np. Didache i List do Diogneta) ostro sprzeciwiały się zamachom na niewinne życie ludzkie, afirmując jednocześnie jego wartość od samego początku, tj. od poczęcia.
Wedle Katechizmu Kościoła Katolickiego, przyjętego w trakcie pontyfikatu św. Jana Pawła II i za jego aprobatą: „Życie ludzkie od chwili poczęcia powinno być szanowane i chronione w sposób absolutny. Już od pierwszej chwili swego istnienia istota ludzka powinna mieć przyznane prawa osoby, wśród nich nienaruszalne prawo każdej niewinnej istoty do życia” (KKK 2270).
Istotnym wątkiem nauczania św. Jana Pawła II było przypominanie o istnieniu „wartości nienegocjowalnych”, a są to te wartości, które w najbardziej podstawowy sposób chronią życia, godności i dobra osoby ludzkiej oraz jej prawa do rozwoju, muszą więc stanowić nienaruszalny fundament życia społeczności ludzkiej. Wartości te – w świetle nauczania Kościoła – mają wymiar uniwersalny i ponadkonfesyjny: wynikają bowiem nie tylko z Objawienia, ale i z prawa naturalnego, zapisanego w każdym ludzkim sumieniu. Zaliczał do nich m. in. prawo człowieka do życia od poczęcia do naturalnej śmierci.
„Podstawą tych wartości nie mogą być tymczasowe i zmienne „większości” opinii publicznej – tłumaczył dalej św. Jan Paweł II w encyklice „Evangelium vitae” – ale wyłącznie uznanie obiektywnego prawa moralnego, które jako „prawo naturalne”, wpisane w serce człowieka, jest normatywnym punktem odniesienia także dla prawa cywilnego.”
A zatem „bezpośrednie przerwanie ciąży, to znaczy zamierzone jako cel lub środek, jest głęboko sprzeczne z prawem moralnym” (2271) i pociąga za sobą kanoniczną karę ekskomuniki. Mówi o tym Kodeks Prawa Kanonicznego w kan. 1314, że „kto powoduje przerwanie ciąży, po zaistnieniu skutku podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa”.
Każda ludzka istota ma prawo do absolutnego poszanowania podstawowego dobra, jakim jest życie, a uznanie tego prawa stanowi fundament współistnienia między ludźmi oraz istnienia wspólnoty politycznej – przypominał św. Jan Paweł II.
Mając na uwadze obronę życia ludzkiego od chwili poczęcia św. Jan Paweł II zaproponował, aby corocznie w każdym kraju obchodzono Dzień Życia. Jego podstawowym celem jest budzenie w sumieniach, w rodzinach, w Kościele i w społeczeństwie świeckim wrażliwości na sens i wartość ludzkiego życia w każdym momencie i w każdej kondycji. W odpowiedzi na to wezwanie papieża, Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski uchwaliło w 1998 roku datę obchodów tego Dnia Świętości Życia na uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 marca).
Szczególna powinność w kwestii poszanowania życia ludzkiego – podkreśla papież Wojtyła – spoczywa na chrześcijańskich politykach, współuczestniczących w procesie kształtowania prawa. W przypadku prawa wewnętrznie niesprawiedliwego, jakim jest prawo dopuszczające przerywanie ciąży i eutanazję, nie wolno się nigdy do niego stosować ani uczestniczyć w kształtowaniu opinii publicznej przychylnej takiemu prawu, ani też okazywać mu poparcia w głosowaniu (Evangelium vitae 73). Polityk chrześcijański musi jednoznacznie opowiedzieć się po stronie życia, dążąc do jego całkowitej ochrony przez prawo.
W kontekście stania na straży życia człowieka szczególnie tego bezbronnego św. Jan Paweł II z naciskiem wskazuje na moralny obowiązek sprzeciwu wobec prawa umożliwiającego dokonywanie aborcji, niezależnie od przesłanek je usprawiedliwiających. Oznacza to także, że lekarze, personel medyczny i pielęgniarski oraz osoby kierujące instytucjami służby zdrowia, klinik i ośrodków leczniczych, powinny mieć zapewnioną możliwość odmowy uczestnictwa w planowaniu, przygotowywaniu i dokonywaniu czynów wymierzonych przeciw życiu. Kto powołuje się na sprzeciw sumienia, nie może być narażony nie tylko na sankcje karne, ale także na żadne inne ujemne konsekwencje prawne, dyscyplinarne, materialne czy zawodowe. A dzisiaj niestety, dla propagujących cywilizację śmierci, mocno piętnuje się osoby środowisk medycznych broniące życia zgodnie z moralnym wypełnianiem swego powołania.
Siostry i Bracia, spadkobiercy nauczania św. Jana Pawła II, stójmy na straży poszanowania każdego życia, życia które my otrzymaliśmy od Boga Stwórcy, oraz życia innych – szczególnie tych najbardziej bezbronnych, rozwijających się pod sercem swych matek. Pamiętajmy, że prawo naturalne które jest jednoznaczne z Prawem Bożym, wzywa nie tylko wierzących i niewierzących do szacunku wobec każdego życia, ale jest również gwarancją naszego życia w pokoju i miłości. Niech św. Jan Paweł II wyprasza całemu światu szacunek do każdego życia ludzkiego. Amen.
